Καλησπέρα και καλό μήνα! Έχω πρόβλημα με το μπλογκ wild flowers στα σχόλια! Θα στείλω μέιλ σύντομα, μού έτυχαν κάτι αναποδιές αυτές τις μέρες. Θα τα πούμε. Πολύ όμορφο το κομμάτι. Φιλιά! :-))
"Aρχαγγελικός, αγνός,αθώος απο την χώρα του Μύθου. Περνούσε μέσα απο τις σκονισμένες ιδέες μας, μέσα στη λασπωμένη διανόηση μας και ένιωθες πως περνούσε ενα αεράκι παραδείσιο. Ο Ξυλούρης ερχόταν απο τις πανηγυρεις της κρητικης παράδοσης, ως ενας άγγελος μαντατοφόρος ενος άλλου τρόπου ζωής.Ο Ξυλούρης πριν από λυράρης,πριν από τραγουδιστής ήταν ένας αυθεντικός άνθρωπος. Ακέραιος, ευθύς, λιγόλογος, χαριτωμένος που αλήθευε σε κάθε τι.Ήξερε να αποκαλύπτει την υποκρισία,να ξεσκεπάζειτην σοβαροφάνεια.Ήταν σαν το παιδί του παραμυθιού που όχι μόνο βλέπει αλλά φωνάζει δυνατά πως ο βασιλιάς είναι γυμνός. Ο Νίκος δεν άντεξε στην αποπνικτική ατμόσφαιρα. Λύγισε. Και μας έφυγε νωρίς, αφήνοντας μας απαρηγόρητους και μαζί ένοχους. Γιατί όλοι είχαμε παραπλανήσει αυτόν τον άγγελο σε τόπους ανοικείους, αφιλόξενους. Ενώ ήταν απλώς ένας επισκέπτης από τη χώρα της αθωότητας. Ο λυραρης Ξυλούρης θαρρείς και είχε ξακορμίσει από τις βυζαντινές τοιχογραφίες, όπου οι αγγέλοι παίζουν λύρα, τουμπερλέκι και ταμπουρά. Ο τραγουδιστής Ξυλούρης ερχόταν από το βαθύ Βυζάντιο, από τις κατανυκτικές ολονυχτίες της Βασιλεύουσας.Ο Ξυλούρης ήταν ο χαρισματικός αγγελιοφόρος που έφερνε στην εποχή μας το μήνυμα της μουσικής ελληνικής συνέχειας.Η φωνή του Ξυλούρη δεν ήταν ένα μουσικό εργαλείο απλώς. Ήταν ένα πολιτισμικό ήθος και ένα υψηλόφρον ύφος. Ήθος και ύφος συγκροτούσαν το ύψηλον της παρουσίας του Ξυλούρη. Ο Ξυλούρης μας έφυγε αλλά μας άφησε το ίχνος του πάνω στα πράγματα και στις ιδέες μας. Ιχνος γνησιότητας, σφραγίδα αυθεντικότητας και Λυδία λίθο αλήθειας."
Το τελευταίο comment σου θα το ζήλευαν ειδήμονες του είδους. Είναι κρίμα που οι θεοί αποφάσισαν να στέλνουν τέτοιους ημίθεους της τέχνης μια φορά στα χίλια χρόνια μόνο. Και έτσι όμως... ακούγεται ακόμα το "Αγρίμια κι αγριμάκια μου" που τραγούδαγε στους διαδρόμους του νοσοκομείου τις τελευταίες μέρες της μάχης του με την αρρώστια.
6 comments:
Καλησπέρα και καλό μήνα!
Έχω πρόβλημα με το μπλογκ wild flowers στα σχόλια!
Θα στείλω μέιλ σύντομα, μού έτυχαν κάτι αναποδιές αυτές τις μέρες.
Θα τα πούμε.
Πολύ όμορφο το κομμάτι.
Φιλιά!
:-))
APSOGO!
"Aρχαγγελικός, αγνός,αθώος απο την χώρα του Μύθου. Περνούσε μέσα απο τις σκονισμένες ιδέες μας, μέσα στη λασπωμένη διανόηση μας και ένιωθες πως περνούσε ενα αεράκι παραδείσιο. Ο Ξυλούρης ερχόταν απο τις πανηγυρεις της κρητικης παράδοσης, ως ενας άγγελος μαντατοφόρος ενος άλλου τρόπου ζωής.Ο Ξυλούρης πριν από λυράρης,πριν από τραγουδιστής ήταν ένας αυθεντικός άνθρωπος. Ακέραιος, ευθύς, λιγόλογος, χαριτωμένος που αλήθευε σε κάθε τι.Ήξερε να αποκαλύπτει την υποκρισία,να ξεσκεπάζειτην σοβαροφάνεια.Ήταν σαν το παιδί του παραμυθιού που όχι μόνο βλέπει αλλά φωνάζει δυνατά πως ο βασιλιάς είναι γυμνός. Ο Νίκος δεν άντεξε στην αποπνικτική ατμόσφαιρα. Λύγισε. Και μας έφυγε νωρίς, αφήνοντας μας απαρηγόρητους και μαζί ένοχους. Γιατί όλοι είχαμε παραπλανήσει αυτόν τον άγγελο σε τόπους ανοικείους, αφιλόξενους. Ενώ ήταν απλώς ένας επισκέπτης από τη χώρα της αθωότητας. Ο λυραρης Ξυλούρης θαρρείς και είχε ξακορμίσει από τις βυζαντινές τοιχογραφίες, όπου οι αγγέλοι παίζουν λύρα, τουμπερλέκι και ταμπουρά. Ο τραγουδιστής Ξυλούρης ερχόταν από το βαθύ Βυζάντιο, από τις κατανυκτικές ολονυχτίες της Βασιλεύουσας.Ο Ξυλούρης ήταν ο χαρισματικός αγγελιοφόρος που έφερνε στην εποχή μας το μήνυμα της μουσικής ελληνικής συνέχειας.Η φωνή του Ξυλούρη δεν ήταν ένα μουσικό εργαλείο απλώς. Ήταν ένα πολιτισμικό ήθος και ένα υψηλόφρον ύφος. Ήθος και ύφος συγκροτούσαν το ύψηλον της παρουσίας του Ξυλούρη. Ο Ξυλούρης μας έφυγε αλλά μας άφησε το ίχνος του πάνω στα πράγματα και στις ιδέες μας. Ιχνος γνησιότητας, σφραγίδα αυθεντικότητας και Λυδία λίθο αλήθειας."
Το τελευταίο comment σου θα το ζήλευαν ειδήμονες του είδους.
Είναι κρίμα που οι θεοί αποφάσισαν να στέλνουν τέτοιους ημίθεους της τέχνης μια φορά στα χίλια χρόνια μόνο.
Και έτσι όμως... ακούγεται ακόμα το "Αγρίμια κι αγριμάκια μου" που τραγούδαγε στους διαδρόμους του νοσοκομείου τις τελευταίες μέρες της μάχης του με την αρρώστια.
Να'σαι καλα Δημήτρη...Είναι ύμνος το τραγούδι!
@ Lupa Σ'ευχαριστώ πολυ για τα καλά σου λόγια..Τι να λέμε τώρα..Αυτό που γράφεις τα λέει όλα..
Post a Comment